खाली प्रतिज्ञाको गाउँ
खाली प्रतिज्ञाको गाउँ
सुर्खेतको एउटा सानो गाउँ, जहाँ राम दाइको जीवन वर्षभरि खेतबारीमा बित्छ। जब चुनाव आउँछ, गाउँमा अचानक रौनक छाउँछ। रंगीन झण्डाहरू, ठूला-ठूला गाडीहरू र लाउडस्पिकरको चर्को आवाजले राजनीतिको महिना सुरु भएको जनाउ दिन्छ। राम दाइलाई थाहा छ, यो रौनक केही दिनको हो, र यो रौनकको पछाडि लुकेको एउटै सत्य—'मासु भात र पेट्रोल' को आशा।
यसपालि पनि त्यही भयो। राम दाइलाई एक पार्टीको र्यालीमा जानको लागि बोलाइयो। वाचा गरियो—सहभागी हुने हरेकलाई २५ लिटर पेट्रोलमा छुटको कुपन र दिउँसो भव्य भोज। राम दाइले आफ्नी श्रीमतीलाई हेरे, जो महँगीले गर्दा मासु किन्न नसकेको गुनासो गर्दै थिइन्। उनको मनमा आयो, "लौ, एक दिनको भोज र केही रुपैयाँको बचत त भइहाल्छ नि।"
उनी र्यालीमा गए। भव्य मञ्च थियो, नेताहरू सुरक्षाकर्मीको बाक्लो घेराभित्र हात हल्लाइरहेका थिए। नेताजीले देशलाई स्वर्ग बनाउने लामो-लामो भाषण गरे। राम दाइले ताली पिटे। ताली सकियो, नेताजी हेलिकप्टर चढेर फर्किए, र राम दाइले आफ्नो भागको स्वादिष्ट मासु भात खाएर र पेट्रोल कुपन लिएर घर फर्के। उनलाई लाग्यो—आज मैले आफ्नो भोटको मोल पाइसकेँ।
तर, चुनाव सकिएपछि गाउँको अवस्था जस्ताको तस्तै रह्यो।
एक महिनापछि, राम दाइले स्थानीय समाचारमा एउटा रिपोर्ट देखे: चुनावको समयमा नेताहरूको सुरक्षा र आन्दोलनका कारण भत्किएका सरकारी सम्पत्तिको मर्मतमा सरकारले करोडौं रुपैयाँ खर्च गरेको छ। उनले सोचे, ‘सरकारी सम्पत्ति भत्काउने र सुरक्षा दिने खर्च त हाम्रै करको पैसा हो नि!’
त्यतिबेला उनलाई त्यो 'मासु भात' को स्वाद तीतो लाग्यो। नेताहरू मात्रै धनी भए, उनीहरूका छोराछोरीहरू विदेश पढ्न गए। देशको ढुकुटी रित्तियो, तर राम दाइको गाउँको बाटोमा खाल्डा उस्तै रहे, छोराछोरी पढ्ने सरकारी स्कुलको छाना चुहिरह्यो।
राम दाइलाई महसुस भयो: मैले एक छाक मासु भातको लागि, मेरो सन्तानको भविष्य, मेरो गाउँको विकास, र राष्ट्रको ढुकुटीको इज्जत बेचेँ।
त्यस दिनदेखि, राम दाइले प्रण गरे: "अब मेरो भोटको मोल न कुनै मासु भात हुनेछ, न कुनै पेट्रोलको कुपन। मेरो भोटको मोल मेरो विवेक हुनेछ।"
आजको दिनमा, राम दाइ गाउँका अन्य मानिसहरूलाई पनि यही कुरा बुझाउँछन्: हामीले थाहा पाउनुपर्छ—हामीले लगाएको एउटा ताली र पाएको एउटा छाक खानाको बदलामा नेताहरूले देशको ढुकुटीमा कति ठूलो रकमको खेल खेल्छन्। देशलाई नेताको होइन, जनताको इमान्दार विवेक र सहभागिताको खाँचो छ। परिवर्तन बाहिरबाट होइन, भोट दिने हातहरूको बुद्धि र सही छनौटबाट सुरु हुन्छ।
Comments
Post a Comment